Mizerna, cicha, stajenka licha,
pełna niebieskiej chwały:
oto leżący przed nami, śpiący
w promieniach Jezus mały.
Nad Nim anieli w locie stanęli
i pochyleni klęczą,
z włosy złotymi, z skrzydły białymi,
pod malowaną tęczą.
Wielie zdziwienie: wszelkie stworzenie,
cały świat orzeźwiony;
Mądrość Mądrości, Światłość Światłości,
Bóg-Człowiek tu wcielony!
I oto mnoczy ludzie ubodzy
radzi oglądać Pana,
pełni natchnienia, pełni zbawienia,
upadli na kolana.
Długo czekali, długo wzdychali,
aż niebo rozgorzało;
piekło zawarte, niebo otwarte,
Słowo się Ciałem stało.
Hej, ludzie prości, Bóg z nami gości,
skończony czas niedoli!
On daje siebie, chwała na niebie,
mir ludziom dobrej woli.

Tekst tej kolędy, napisany przez Teofila Lenartowicza żyjącego w latach 1822-1893
pochodzi z pierwszej sceny "Szopki" z 1849 roku. Została zapisana jako kolęda w roku 1871
w "Zbiorze" ks. Szczepana Kellera. Najpopularniejszą obecnie melodię skomponował Jan Karol Gall.