Przybieżeli do Betlejem pasterze,
grając skocznie Dzieciąteczku na lirze:
Chwała na wysokości, chwała na wysokości,
a pokój na ziemi!
Oddali swe ukłony w pokorze,
Tobie z serca ochotnego, o Boże!

Chwała na wysokości...

Anioł Pański sam ogłosił te dziwy,
których oni nie słyszeli, jak żywi.

Chwała na wysokości...

Dziwilli się napowietrznej muzyce
i myśleli: Co to będzie za Dziecię?

Chwała na wysokości...

Oto Mu się wół i osioł kłaniają,
trzej królowie podarunki oddają.

Chwała na wysokości...

I anieli gromadami pilnują,
Panna czysta wraz z Józefem piastują.

Chwała na wysokości...

Poznali Go Mesjaszem być prawym,
narodzonym dzisiaj Panem łaskawym.

Chwała na wysokości...

My Go także Bobiem, Zbawcą już znamy
i z całego serca wszyscy kochamy.

Chwała na wysokości...

Nieznacznie różniący się od wersji dzisiejszej tekst tej kolędy można znaleźć w zbiorze pastorałek
pt. "Symfonie Anielskie albo Kolęda" z roku 1630. Autorem lub redaktorem tego zbioru był Jan Żabczyc.
Refren natomiast jest dodatkiem znacznie późniejszym - nie pojawia się on jeszcze nawet w zbiorach
Mioduszewskiego z 1838 roku.